Pożegnania, których nie było. Co blokuje Twoją lekkość i przepływ

Co mnie blokuje, skoro robię wszystko, jak trzeba? Czasem odpowiedzią jest relacja, której nigdy naprawdę nie pożegnałaś.

Chcesz po prostu lekko. Miłości, która nie boli. Pieniędzy, które przychodzą i zostają. Dnia, po którym nie padasz na twarz o 20:00.

Robisz wszystko „jak trzeba”. Pracujesz nad sobą, czytasz, medytujesz, chodzisz na warsztaty. A życie dalej idzie pod górę. Jakby ktoś trzymał Cię za rękę i nie puszczał.

Bo bardzo często ktoś naprawdę trzyma. Ktoś, z kim się nie pożegnałaś.

Zatrzymaj się na chwilę. Pomyśl o osobie, która pierwsza przyszła Ci teraz do głowy. Może żyje obok, może od dawna jej nie ma. Co poczułaś w ciele? Ścisk w gardle, ciężar w brzuchu, łzy pod powiekami? To jest pierwsza odpowiedź.

Kiedy nawet głowa nie wie, co Cię trzyma

Najczęściej to wcale nie wygląda jak tęsknota. Nie myślisz o nikim konkretnym. Po prostu coś nie płynie.

Zaczynasz nowy związek i po trzech miesiącach uciekasz. Masz świetny pomysł na biznes, a w ostatniej chwili się wycofujesz. Pieniądze przychodzą i od razu znikają. Jesteś zmęczona, choć śpisz osiem godzin. I nie masz pojęcia, dlaczego sama sobie to robisz.

Więc szukasz. Chodzisz na ustawienia, robisz oczyszczanie energetyczne, zastanawiasz się, czy ktoś Cię nie zaatakował energetycznie. Czasem to pomaga. Ale bardzo często przyczyna jest prostsza i dużo bliższa: niedomknięte pożegnanie. W tym życiu albo w poprzednim.

Głowa o nim nie wie. Ale dusza pamięta, a ciało czuje. Bo ciało jest głosem duszy.

Z kim mogłaś się nie pożegnać?

Pożegnanie energetyczne to nic tajemniczego. To moment, w którym mówisz komuś w sercu „dziękuję, pozwalam Ci odejść” i zabierasz z powrotem swoją energię. Jeśli tego momentu nie było, więź dalej trwa. Nawet jeśli tej osoby od dawna nie ma w Twoim życiu.

Z kimś z poprzedniego życia

Z niektórymi ludźmi spotykamy się nie pierwszy raz. Widzisz kogoś i w środku coś mówi: „o, to Ty”. Rozmawiacie, jakbyście znali się sto lat. Albo odwrotnie: ktoś obcy budzi w Tobie lęk czy złość, choć niczego Ci nie zrobił.

Z poprzednich żyć nie pamiętamy twarzy ani imion. Ale dusza pamięta. Mam na imię Patrycja, a cała rodzina od dziecka mówiła na mnie Tina. To imię strasznie mnie triggerowało i długo nie wiedziałam dlaczego. Dziś wiem, że w którymś ze swoich żyć byłam tą Tiną, a coś z tamtego życia czekało na domknięcie.

Na Uniwersytecie Wirginii od ponad 50 lat badają dzieci, które opowiadają o swoim poprzednim życiu. Zebrali ponad 2500 takich historii. W wielu z nich szczegóły podawane przez kilkulatka zgadzały się z życiem kogoś, kto naprawdę żył. Nauka wciąż to bada. Dusza nie czeka na jej pozwolenie, żeby pamiętać.

Z rodzicami

Także z tymi, którzy żyją. Bo czasem trzeba się pożegnać nie z mamą, tylko z mamą, jaką chciałaś mieć. Z tatą, który miał przyjść na Twój występ, a nie przyszedł. Dopóki czekasz, aż rodzice się zmienią, jesteś małą dziewczynką, a nie dorosłą kobietą, która bierze życie w swoje ręce.

A jeśli rodzic odszedł, a Ty nie zdążyłaś do szpitala albo na pogrzebie musiałaś być silna dla wszystkich, łzy, których wtedy nie wypłakałaś, zostały w ciele. Od zawsze czuję zmarłych i na sesjach często wiem, zanim kobieta cokolwiek powie, że ktoś przy niej stoi. Najczęściej czuję, że on też czeka. Nie dlatego, że chce ją trzymać. Dlatego, że jej tęsknota trzyma jego.

Z rodzeństwem

Z bratem, który zmarł młodo. Z siostrą, z którą od lat nie rozmawiasz po kłótni o mieszkanie po rodzicach. Także z rodzeństwem, którego nie poznaliście, bo mama poroniła albo dziecko zmarło zaraz po porodzie. W ustawieniach widzę, jak bardzo takie dziecko jest ważne dla całej rodziny, nawet jeśli nikt o nim nie mówi.

Z mężem

Z byłym, z którym rozwód skończył się papierami, ale nie w sercu. Albo z mężem, który zmarł dwadzieścia lat temu, a obrączka wciąż leży w szufladzie i każdy nowy mężczyzna wydaje się zdradą.

Z niespełnioną miłością

Pierwsza miłość. Facet z wakacji. Kolega z pracy, z którym nic się nie wydarzyło, a Ty od miesięcy przeżywasz Wasz romans w głowie. Nazywam to energetycznym romansem. Z zewnątrz nie dzieje się nic. A Ty co wieczór oddajesz tej osobie kawałek siebie.

Z przyjaciółką, szefem, wspólnikiem

Z przyjaciółką, która odeszła bez słowa. Z szefem, przy którym latami kurczyłaś się do rozmiaru myszy. Ze wspólnikiem, z którym biznes skończył się kłótnią. Sama przez to przeszłam. Zanim zamieszkałam w Hiszpanii, żegnałam ludzi, którzy mi już nie służyli. Dopiero wtedy zrobiło się miejsce na nowe.

Jak niedomknięte pożegnania blokują przepływ

Każda niedomknięta więź to jak otwarta aplikacja w telefonie. Nie widzisz jej, a bateria i tak leci. Pięć takich aplikacji i o 15:00 jesteś na zerze.

W miłości. Na ustawieniach widzę to ciągle. Kobiety przychodzą, bo chcą miłości, a coś nie wychodzi. Ten nie taki, tamten ucieka, kolejny okazuje się żonaty. A kiedy stawiamy reprezentantów, okazuje się, że między nią a nowym mężczyzną stoi ktoś jeszcze. Były. Pierwsza miłość. Ojciec. Brat, który zmarł. Jej serce jest zajęte, tylko ona o tym nie wie.

W pieniądzach. Kiedy nie ma miłości, nie ma też pieniędzy. Miłość i pieniądze płyną tym samym kanałem. Jeśli zajmuje go ktoś z przeszłości, nie przepłynie ani jedno, ani drugie. Brakuje odwagi, żeby podnieść cenę, zacząć projekt, powiedzieć „biorę”.

W zdrowiu. Ciągłe zmęczenie, napięte barki, zaciśnięta szczęka w nocy. Choroba, która wraca co roku w rocznicę czyjejś śmierci.

W głowie. Te same scenariusze w kółko. „A gdyby…”. Poczucie, że stoisz w miejscu, choć biegniesz.

Nie zbudujesz nowego domu na fundamentach, które wciąż należą do kogoś innego.

Jak się pożegnać

Nie potrzebujesz rozmowy z tą osobą ani wielkich gestów. Pożegnanie dzieje się w Tobie. I nie wystarczy o nim pomyśleć. Trzeba je poczuć.

  1. Zauważ. Wróć do osoby z początku artykułu. Gdzie ją czujesz w ciele? Połóż tam dłoń.
  2. Uznaj. Powiedz na głos: „Byłeś dla mnie ważny”. Bez oceniania, czy to dobrze, czy źle.
  3. Zaakceptuj. To, co było, już się stało. Nie musisz tego naprawiać.
  4. Pożegnaj. Zamknij oczy, zobacz tę osobę naprzeciw siebie i powiedz: „Dziękuję Ci za wszystko, co było. Zabieram swoje serce z powrotem. Idź swoją drogą, ja idę swoją”.

Jeśli żegnasz kogoś, kto zmarł, zapal świecę i postaw przed sobą jego zdjęcie. Zacznij od słów: „Jesteś moim tatą. Ja jestem Twoją córką”. Na koniec dodaj: „Twój los zostawiam Tobie. Ja biorę życie, które mi dałeś”. Potem zgaś świecę i wyjdź na spacer.

Oddychaj. Może przyjść płacz, drżenie, ziewanie, ciepło w klatce. To ciało oddaje to, co niosło latami. Pozwól mu.

Są więzi, których samej nie da się puścić. Te z poprzednich wcieleń albo te przejęte po mamie, babci, prababci. Jeśli po tym ćwiczeniu coś w Tobie dalej trzyma, napisz do mnie przez mentalhouse.pl. Na sesji zobaczymy, z kim Twoja dusza jeszcze się nie pożegnała, i zrobimy to razem.

Pożegnanie to nie zapomnienie. To zgoda, żeby oni mogli odpocząć, a Ty żyć lekko.

Najczęstsze pytania

Co mnie blokuje, skoro robię wszystko, jak trzeba?
Często nie to, co robisz, tylko ktoś, z kim się nie pożegnałaś. Niedomknięta więź zabiera energię, choć jej nie widzisz.

Czy można pożegnać się z kimś, kto zmarł dawno temu?
Tak. Dusza nie zna kalendarza. Pożegnanie z mężem po dwudziestu latach działa tak samo jak po dwóch.

Czy pożegnanie z rodzicami, którzy żyją, oznacza zerwanie kontaktu?
Nie. Żegnasz się z oczekiwaniem, że będą inni. Kontakt może zostać, a często nawet staje się lżejszy.

Co, jeśli żałoba odbiera mi siłę do życia?
Jeśli od miesięcy nie możesz spać, jeść ani wstać z łóżka, porozmawiaj też z lekarzem albo psychologiem. Praca z pożegnaniem dobrze się z tym łączy, ale go nie zastępuje.

Źródła